ترم پنجم    درس میکروب شناسی     استاد پرویز . الف   سن تخمین زده شده : حدود 75 سال

ویژگیهای اصلی : نظم خیلی خیلی خیلی زیاد ، حساسیتهای عجیب و غریب ، جدی در درس دادن ، شهرت در امتحانای خیلی سخت ، عشق به کار و تدریس .

خدا رحمتش کنه من که عاشق پیرمردا هستم ولی هیچ پیرمردی رو اینقدر دوست داشتنی نیافته بودم ، وقتی حرص می خورد این قدر بامزه می شد که هوس می کردم هی حرصش رو دربیارم ! البته نیاز به زحمت من نبود ، با وسواسی که اون روی نظم کلاسش داشت و بی نظمی بچه ها خود بخود این مهم اتفاق میفتاد : یکی از چیزایی که روش خیلی وسواس داشت چیدمان کلاس بود ! ، حالا فکر کن دانشجوی ترم پنج که امتحان علوم پایه داره و کلاس اومدنش زوریه ، باید جاش رو سر کلاس میکروب حفظ کنه ، همون جلسه اول تعداد صندلیهای هر ردیف رو با سرنشینانش ثبت می کرد و جلسات بعد ربع ساعت با بچه ها سر وکله می زد که همون جور بشینید !!! بچه ها هم که نقطه ضعفش دستشون اومده بود به عمد جابجا می نشستن تا وقت کلاس رو بگیرن ؛ از چیزای دیگه ای که روش حساس بود این بود که احدی نباید سر کلاس جزوه بنویسه یا صداش رو ضبط کنه ، و الحق هم جوری درس می داد که نیاز به هیچ کاری جز گوش دادن نباشه ، و لازم به توضیح نیست که چنین استادی غیبت بچه ها رو تاب نیاورده و در صورت وقوع غیبت فرد خاطی بدون تعارف خذف می شد . . .

همون طور که گفتم امتحاناش هم معروف بود به طوری که طی هر امتحان تقریبا تمام کتاب  400 صفحه ایش رو باید می نوشتیم به اضافه چند پرسش چهار گزینه ای ! خلاصه که امتحانش امتحان بود و اگر هم کسی به هر دلیل نمره قبولی رو کسب نمی کرد هیچ امیدی به التماس و گریه و زاری نبود ، یکی از بچه های ما که افتاده بود تا تهران هم رفت ولی بی فایده بود، و این باعث می شد که متاسفانه آه خیلی از بچه های ترم پنجی پشت سرش باشه ! سر امتحان حتما باید خودش حاضر می شد ، بنده خدا سنش سه برابر ما بود ولی از من یکی که خیلی پرانرژی تر بود ، این همه راه رو از تهران می کوبید میومد که مثلا 2 ساعت امتحان بگیره و بره! یادمه ترمی که به ما درس می داد اون قدر بدحال بود که اگه ماژیکش میفتاد و خم می شد برداره کبود می شد با این حال همیشه سر ساعت توی کلاس حاضر بود ! . . . خلاصه از درسی که داد تا یاد بگیریم و البته یاد نگرفتیم اگه بگذریم کلمه کلمه حرفاش حاصل تجربه هایی بود که بی دریغ در اختیارمون قرار می داد ، هنوز صداش تو گوشمه که دلسوزانه نصیحتمون می کرد تا دست از بازیگوشی برداریم و آدم شیم ! ولی همون موقع هم من فقط عاشقانه حرفاش رو گوش می دادم و لذت می بردم و به این فکر می کردم که یه آدم چقدر می تونه به کارش علاقه داشته باشه ، ولی موقع درس خوندن که می شد با خودم می گفتم خوب اون خیلی آدم مهمیه من که نمی خوام زندگیمو مثل اون وقف کارم کنم ، و تمام انگیزه ای که دکتر برای درس خوندن ایجاد کرده بود با همین توجیه از بین می رفت !!! به هر حال اون سال و سال بعد هم گذشت . . .

دو سال بعد شد استاد مینا هم اتاقی من ؛  من که بیمارستان می رفتم دیگه کمتر می دیدمش ولی دورادور خبر داشتم که بیماره و چقدرشکسته تر شده ، بچه ها جلوش جزوه می نویسن و صداش رو ضبط می کنن ، اشک توی چشماش جمع می شه و فقط می گه ننویس ! ولی دیگه توان برخورد نداره ! شایدم دوست داره ثبت بشه صداش و خاطره کلاسش ! یادمه وسطای ترم بود که با مینا عکس جدید و قدیمش رو مقایسه می کردیم و باورمون نمی شد که گذشت 2 سال از عمر بتونه با کسی این کار رو بکنه ! آخر هفته مینا گفت که استاد الف از پرواز جا مونده و نمیاد ، همون موقع مطمئن شدم که دیگه نخواهد آمد ، برای دکتر الف جا موندن از پرواز محاله ، مگر اینکه . . . هنوز دو هفته بعد و نوبت کلاس بعدی نشده بود که خبر دادن دکتر الف فوت کرده . . .

الآن درس میکروب بچه های دانشگاه ما رو یکی از شاگردان دکتر الف تدریس می کنه و از همون کتاب دکتر ، ولی میکروبی که ما شناختیم کجا و میکروبی که اینا می شناسن کجا . . .